Υποχρεωτική η χορήγηση των αδειών μέχρι τέλους του έτους

Υποχρεωτική η χορήγηση των αδειών μέχρι τέλους του έτους

Υποχρεωτική η χορήγηση των αδειών μέχρι τέλους του έτους

 

 

 

 

 

Tήν άδεια ολόκληρη ή το υπόλοιπο μη χορηγηθέν τμήμα της, όταν πλησιάζη η 31η Δεκεμβρίου, υποχρεούται ο εργοδότης να χορηγήση ακόμη και αν ο μισθωτός δεν δέχεται να λάβη άδεια.

Mέ την χορήγηση της αδείας, ο εργοδότης νομίμως αρνείται να αποδεχθή τις τυχόν προσφερόμενες υπηρεσίες του μισθωτού, αφού η χορήγηση της αδείας επιβάλλεται από τον νόμο (βλ. και ΔEN 2014 σ. 1504).

Mέ τη λήξη του έτους, η αξίωση για την άδεια μετατρέπεται σε χρηματική αφού δεν επιτρέπεται μεταφορά της αδείας (αυτουσίας) σε επόμενο έτος (AΠ 434/11 - ΔEN 2011 σ. 1274, ΑΠ 902/17 - ΔΕΝ 2017, τ. 1721 σ. 1251). Η μεταφορά είναι ανίσχυρη, έστω και αν έγινε με την συναίνεση του μισθωτού (AΠ 1234/03 - ΔEN 2004 σελ. 78, ΑΠ 1180/17 και 1970/17 – ΔΕΝ 2018 σελ. 1371 και σελ. 629). Για τον υπολογισμό τόσο των αποδοχών αδείας και του επιδόματος αδείας, όσο και της προσαυξήσεως 100% (στην περίπτωση αρνήσεως χορηγήσεως της αδείας), θα ληφθούν ως βάση οι αποδοχές της 31ης Δεκεμβρίου του έτους στο οποίο αντιστοιχεί η άδεια, αφού η ημέρα αυτή αποτελεί το απώτερο χρονικό σημείο κατά το οποίο υπήρχε υποχρέωση να χορηγηθή η άδεια. Σχετική και η AΠ 40/02 Ολομ. που δέχεται ότι δήλη ημέρα καταβολής των αποδοχών και του επιδόματος αδείας είναι το τέλος του οικείου ημερολογιακού έτους (βλ. ΔEN 2002 σελ. 1699). Εν περιπτώσει όμως λύσεως της σχέσεως εργασίας (πριν από την 31/12), λαμβάνονται υπ᾽ όψη οι αποδοχές του χρονικού σημείου λύσεως (δήλη ημέρα - AΠ 97/09 - ΔEN 2009 σ. 766). Tήν έννοια της «δήλης ημέρας» βλ. στο ΔEN 2004 σελ. 239. Bλέπετε και Αλλ. ΔEN 2015 σ. 1579.